Weekly #11

Het weekend was prima, de werkweek erna wat minder, ik voelde me niet fit en was uiteindelijk zelfs ziek.

Zaterdag had ik een korte date met vriendin Ellen. We kochten (ongepland) allebei gave schoenen en tijdens een lekkere lunch bekeek El alle trouw – en Amerika foto’s. sAvonds waren Lief en ik uitgenodigd bij Bernadette en Cees voor een etentje, om ons te feliciteren met ons huwelijk. Zo lief en leuk met hoeveel aandacht Bernadette alles had versierd, we voelden ons heel speciaal ❤️     

Zondag liep ik een behoorlijke afstand hard met Lief en Shady. Hoewel het qua conditie best redelijk ging, vond mijn lijf het blijkbaar erg zwaar; de verdere dag was ik moe en had ik spierpijn.

Maandag t/m vrijdag gebeurde er weinig. Komt vooral door mezelf, ik moest alle zeilen bij zetten om werk en huishouden vol te houden. Ik voelde me gewoon niet fit, ik bleef moe en had last van mijn maag. Geen een keer gaan sporten. Ik hield de vrolijkheid er een beetje in door mij te verdiepen in de do en don’ts van het vloggen; ik schreef er een blog over en ik kreeg van Lief een statief(je) en een selfiestick. Verder veel vroeg naar bed en mezelf als doel gesteld om dagelijks een meditatie moment* in te lassen.  

*maagpijn wordt veelal gelinkt aan stress > had ik niet ooit een midfulnesstraining gedaan? > mediteren!

Volgende week graag meer fitheid voor mij en daarmee voor jullie een leuker blog! Tot volgende keer xx

(Race)Fietsen

Om te beginnen, wat is eigenlijk het goede (werk)woord: racefiets(en), wielren(nen)fiets(en) of gewoon fiets(en)?

In ieder geval, ik heb sinds kort weer een racefiets. Leek mij een mooie manier om, naast het hardlopen, het duurvermogen te verhogen, daarbij is fietsen minder belastend.
Ik heb een haat/liefde verhouding met racefietsen: vroeger heel veel gedaan maar ik herinner me vooral de tegenwind,  de regen en eindeloze polderwegen. Genoeg redenen dus om een racefiets zo’n 25 jaar uit mijn leven te bannen. Maar nu staat er er weer een te blinken in de schuur! Fiets voor weinig overgenomen van iemand die er (ook) helemaal klaar mee was, eerst maar eens kijken hoe het mij weer zou bevallen in plaats van gelijk de nieuwste carbonfiets te kopen. Nieuw stuurtape erop (het oog wil toch wel iets) en na de eerste rit ook nieuw zadel, jemig wat had ik een zadelpijn! 
Door een blessure hardloop ik even niet, dus kan ik mooi mijn fiets-skills vergroten.
Want wat moet ik wennen aan mijn enkelvoudige remmen en mijn pedalen!

Gisteren ben ik “ouderwets” (ja, dit is mij vaker gebeurt) uit de bocht gevlogen; in plaats van remmen of sturen doe ik niets (behalve vloeken) en kom tot stilstand in de struiken en tegen bomen (vroeger) of hoge stoep (recent). Moet toch eens uitzoeken welk schakeltje in mijn hersenen op zo’n moment niet werkt …

Andere minpunten van gisteren waren de vergeten bidon en blijkbaar het dragen van een korte broek (alle andere racefietsers waren in het lang). Geldt voor fietsen ook <15 graden = lange tight?
Pluspunt: het ontbreekt me niet aan conditie.
Conclusie: het is best leuk om weer te fietsen!

Rust, Rennen en Regelmaat

Deze week met meer discipline gewerkt aan rust, rennen en regelmaat.

Maandagavond gebokst met mijn boks mattie Hester. Gave les! Geen foto(s).
Dinsdag rust.
Woensdag geen tijd om de nieuwe intervaltraining op de loopband te proberen want ik was pas laat klaar met werk. Natuurlijk wel naar Bodybalance les geweest.
Donderdag had ik niet zo zin in boksen. Het kwam ook slecht uit qua tijd (laat uit werk, boodschappen, wanneer dan eten?). Ik ben om 18.45 uur gaan rennen, daar had ik echt zin in. Maar oh wat had ik het koud en wat voelden de benen zwaar. Op de terugweg interval gedaan: 2 lantaarnpalen snel tempo, 2 lantaarnpalen gewoon tempo. Niet omdat ik dat leuk vind, maar om op temperatuur te komen. Toen ik vervolgens later naar mijn data op Strava keek wist ik een ding zeker: 10 km binnen het uur is nu nog net een slagje te ver. Ik zal mijn doel voor volgende week zondag een beetje moeten bijstellen.
Vrijdag: rust (en een Thaise massage!) Oh, een een nieuwe sportbh gekocht en de Runnersword (leuk, al die hardloopbloggers!)
Zaterdagmiddag ging ik hardlopen met mijn zoon. Altijd leuk en het was ook nog super mooi weer. Zoon had flink gefeest en de door mij geplande twee rondjes door de Soesterduinen vielen hem zwaar. Ik vond het eigenlijk wel een makkie. Dacht er over om zelf even flink door te gaan maar dit toch maar niet gedaan: onze hond was mee en zij wordt heel ongelukkig als de roedel uit een valt (ze weet niet bij wie ze moet blijven) en Zoon heeft mij vaak genoeg gesteund in lastige run-momenten, dus… gewoon lekker samen gelopen.
Zondag. Eh… dat zou rust moeten zijn maar dat deed ik niet. Voor de verandering (not) alweer om 6uur wakker. Dan kon ik wel om half 10 in de sportschool zijn voor een les Piloxing, combi van boksen en Pilatus toch? Ik stond daar voor de spiegels ondertussen wel mooi trots op mezelf te zijn want ik trainde in een tanktop en dat is iets wat ik mijn hele leven nog maar zelden gedaan heb (iets met schaamte en grote boobies, tja).
Vervolgens deze dag wel goed aan rust gedaan (haha… trainer-lief leest deze blog ook) na de training lekker in de sauna geweest en de rest van de dag gelezen in het zonnetje, o.a. het leuke boek Live Love Run van Annemerel de Jongh.
Over een week CPC! Het startnummer is al binnen.

Lekker belangrijk

Vorige week had ik, door drukke week en door slecht weer, veel kort intensief getraind. Ik sliep al paar nachten slecht, dus had besloten deze week een betere verdeling te maken.

Maandag en dinsdag niet trainen. Rust is ook onderdeel van trainen zegt mijn trainer altijd.
Woensdag voorafgaand aan de Bodybalance les, een interval de loopband. Heerlijk om te doen, maar eigenlijk deze keer ook weer niet: training ging me iets te makkelijk af. Dus het schema aangepast, ben benieuwd de volgende keer!
Donderdag is boksavond! Helaas kwam ik uit werk met vreselijke hoofdpijn en misselijkheid, dus geen boksles voor mij. 
Vrijdag had ik rust gepland, maar doordat ik niet had gebokst kon ik wel een training doen. Maar wat? Had een lange werkdag, moest boodschappen doen, hond uitlaten, koken etc. Meestal vind ik het niet erg om pas 21.00uur nog te lopen, maar aangezien ik ” home alone” ben dit weekend, vond ik dat geen optie. Stel er gebeurt mij iets… dan gaat pas zondag ofzo iemand mij missen. Kortom: toch maar geen training en met heerlijke sushi en een glas wijn op de bank.
Ik wilde nog graag 10km of meer lopen in februari en dat moest eigenlijk wel dit weekend (over twee weken CPC). Inmiddels afgesproken om maandagavond te gaan boksen dus het beste was de loop dan vandaag te doen. En dan in de ochtend, want vanmiddag werken. Dus om kwart voor 11 aan de bak: ik wilde een rustig tempo en niet zoveel nadenken onderweg. Nou dat eerste kwam wel goed (zo haal ik overigens nooit een 10 km binnen 60 minuten) maar voor het tweede dik gezakt, mijn hersenpan draaide overuren. 
Onderweg wilde ik op mijn horloge kijken hoe ver ik was, Strava app deed gek en ik durfde er niet teveel aan te rommelen, bang om mijn run te deleaten. Ik had een extra lusje genomen en vertrouwde erop dat ik de 11km wel zou aantikken. Bij thuiskomst bleek ik 9.3 te hebben gelopen. Damned!
 
Conclusie 1: soms zit het allemaal tegen
Conclusie 2: het is eigenlijk niet echt belangrijk 
 
Fijn weekend en GENIET als je sporten gaat!

Bloggen

Sinds ik zelf blog ben ik ook meer blogs van anderen gaan lezen. Er is een gigantisch aanbod en het is niet eens zo makkelijk om leuke ertussen uit te halen.

Dat ligt ook aan wat ik zelf leuk vind: blogs over eten/koken en make up boeien mij niet, terwijl ik graag lees over sporten/hardlopen of grappige dingen die mensen meemaken.
Opvallend: er zijn veel bloggende meisjes/jonge vrouwen (wie weet nog leuke 35+ bloggers??) die bloggen over wat ze iedere dag zoal doen (nou, ze drinken zelden koffie thuis en lunchen bijna altijd bij een hippe tent). Ik heb bij statistiek geleerd dat uit eventuele verbanden niet zomaar een conclusie getrokken mag worden, dus dat zal ik hierover niet doen. Evenmin zal ik jullie vervelen met een blog over wat ik zoal wekelijks doe (ha, werken!)
Ik kan wel wat schrijven over mijn sport van afgelopen week:
Dinsdagavond hardgelopen (al over geblogd)
Woensdagavond bodybalance. Heerlijke combi van yoga, pilatus en tai chi en goed voor zowel de core als voor het stretchen van de spieren.
Donderdagavond kickbox les. Super tof en heel intensief.
Zaterdag thuis wat kracht en core oefeningen gedaan. Plan was om dit in de sportschool te doen, maar ja … plannen blijven soms plannen. Helpt ook niet dat de sportschool al om 16uur sluit in het weekend.
Zondagochtend duurloopje gedaan. Het was mooi weer en ik had als doel om gewoon lekker ontspannen 10 km (of meer) te lopen. Het werden er 9.6 Hoge nood maakte dat ik die laatste 400m echt niet meer ging rennen.
Vanavond kort rondje stevig doorgelopen (op 1 stuk flink versneld, want segment op Strava) en daarna in onze eigen “sportkamer” getraind: hoelahoepen, boksen, planken.
Ik zag later dat ik niet eens zo hard gelopen had vanavond en heb ik tien minuten gebaald op de bank. Maar daar word een mens niet vrolijk van en ik al helemaal niet weet ik uit ervaring. Je gaat er ook niet harder van lopen.
Ik zal het wel ervaren en jullie lezen het vanzelf: op 6 maart loop ik CPC in Den Haag en 17 april Hilversum City Run.

Zuur

Ik las een artikel in het tijdschrift Jan, het ging over een vrouw die opeens het sporten heeft ontdekt en er vervolgens vol voor gaat. Ze voelt zich happy en gezond. Maar niet iedereen is enthousiast, zie foto:

Het verhaal raakte me, waarschijnlijk ook omdat soort gelijke ervaringen mij niet vreemd zijn.
Ik vraag me af: waarom zegt iemand zoiets? Zelfs als het zo is dat je gespierde vrouwen niet zo mooi vindt, dan hoef je je toch niet zo te uiten? Is dat dan jaloezie? Of ben je gewoon zuur van het vele wijn drinken?
Het is bijna net zoiets als de opmerking “nu niet meer afvallen hoor, dat is echt niet mooi”.
Of het feit dat mensen niets zeggen maar wel loeren.
Ik heb vooral ervaring opgedaan met het 2e voorbeeld, ik kan op een hand tellen wie een compliment/opmerking heeft gemaakt over mijn huidige silhouet. En dat terwijl ik toch veel mensen ken/zie en 10kg gewichtsverlies echt wel zichtbaar is.
Een vriendin heeft vooral met het eerste voorbeeld te maken gehad (ook door moeders van school! Toeval? Denk het niet eigenlijk … slangenkuil dat schoolplein) Wederom gevalletje van kift en zurigheid: ze is namelijk nu slank en gespierd en absoluut geen sprake van ongezond BMI, dus hoezo “niet meer mooi”?
Laat iedereen toch doen waar hij/zij zich goed bij voelt! Geef complimenten in plaats van afkeuring en zuur. Desnoods door iemands inzet en doorzettingsvermogen te complimenteren als je die spieren niet mooi vindt.
Complimenten maakt de wereld aardiger!

Boksen

Scène 1 – sportschool

Meisje van een jaar of 14: gaat U ook kickboksen???
Ik: ja! Jij?
Meisje (met gezicht vol ongeloof): ja. Vet.
En kijkt me totdat we beginnen met de les voortdurend aan alsof ze spoken ziet.
Scène 2 – (soort van) aerobicles bij het hotel
Knul van de entertainment: do you boxing?
Ik: yes, kickboxing
Knul: you??? En barst in lachen uit.
Hersteld zich weer, beseft dat hij mogelijk onbeleefd is tegen een hotelgast en begint met de les.
Al halverwege de les wordt pijnlijk duidelijk dat ik fitter ben dan hij …
Vrouwen van 50+ kunnen yoga, hardlopen, Zumba etc doen en iedereen reageert normaal.
Kickboksen valt blijkbaar in de buiten categorie.
Of heeft het niets met leeftijd te maken en komt het ongeloof voort uit mijn lieftallige verschijning?
Ach, het doet er verder ook niet toe, ik boks dus ik ben sterk (en blij).