Weekly #11

Het weekend was prima, de werkweek erna wat minder, ik voelde me niet fit en was uiteindelijk zelfs ziek.

Zaterdag had ik een korte date met vriendin Ellen. We kochten (ongepland) allebei gave schoenen en tijdens een lekkere lunch bekeek El alle trouw – en Amerika foto’s. sAvonds waren Lief en ik uitgenodigd bij Bernadette en Cees voor een etentje, om ons te feliciteren met ons huwelijk. Zo lief en leuk met hoeveel aandacht Bernadette alles had versierd, we voelden ons heel speciaal ❤️     

Zondag liep ik een behoorlijke afstand hard met Lief en Shady. Hoewel het qua conditie best redelijk ging, vond mijn lijf het blijkbaar erg zwaar; de verdere dag was ik moe en had ik spierpijn.

Maandag t/m vrijdag gebeurde er weinig. Komt vooral door mezelf, ik moest alle zeilen bij zetten om werk en huishouden vol te houden. Ik voelde me gewoon niet fit, ik bleef moe en had last van mijn maag. Geen een keer gaan sporten. Ik hield de vrolijkheid er een beetje in door mij te verdiepen in de do en don’ts van het vloggen; ik schreef er een blog over en ik kreeg van Lief een statief(je) en een selfiestick. Verder veel vroeg naar bed en mezelf als doel gesteld om dagelijks een meditatie moment* in te lassen.  

*maagpijn wordt veelal gelinkt aan stress > had ik niet ooit een midfulnesstraining gedaan? > mediteren!

Volgende week graag meer fitheid voor mij en daarmee voor jullie een leuker blog! Tot volgende keer xx

Tuintje in mijn hart – 2

Wie mijn blog al langer leest, weet van mijn eerdere pogingen iets groots te laten groeien uit de AH-moestuintjes. En dat ik het dit jaar serieus ging aanpakken met een heuse moestuinbak in de tuin. In dit blog vertel ik je de huidige stand van zaken van de moestuin (met beeld!) en waarom meisjes uit de grote stad (ik dus) blijkbaar niet zomaar moestuin genen hebben.

De opgekweekte potjes waren naar buiten verhuisd en alles leek perfect.

Het was ook perfect: alles groeide als kool!
Vlak voor de vakantie voorzag ik twee problemen:
1. het groeit allemaal wel heel voorspoedig/het begint er een beetje rommelig uit te zien (dat vind ik dan weer heel lastig, dat het allemaal alle kanten op schiet en in niets meer lijkt op het perfecte plaatje. Oh oh, struggles met loslaten, mindful, perfectionisme enzo, I know.
2. de weersvoorspellingen tijdens onze vakantie waren van dien aard, dat ik verwachtte dat het tuintje in elkaar zou storten van de dorst.
Maar goed, ik was ondertussen wel trots op mijn beginnende boontjes:

Na de vakantie zag ik dat de moestuin bijna volledig is overgenomen door de tomatenplanten. Zo zie je maar, de ene blogger klaagt dat ze niet willen groeien, en bij mij gaan ze verdorie over tot een coup poging. Ik zag ook dat de aardbeienplant groeit, maar nul aardbeien produceert. Ik heb twee zonnebloemen (tof!). Ik had radijs (die vies smaakten) en ik had wat dingen die dood waren gegaan (door de droogte en/of de baas spelende tomaat). De lavendel krijgt geen zon (door alweer die tomaat) en het geheel ziet er, op zijn zachts gezegd, verwilderd uit.

  

Vriendin zei dat ik niet mocht klagen: ik had steeds geroepen dat er nooit iets groeit en nu groeit het! Zij heeft ook ooit de Mindfulness training gedaan, dat merk je meteen 🙂

Ja… het groeit, dat is bijna een understatement.  Het is teveel en te vol en ik weet niet wat ik er nu mee aan moet. Volgens Lief had ik mij beter moeten voorbereiden en had hij dit allang zien aankomen. Nou, lekker dan! Met die man  ben ik dan net in het huwelijk getreden. Grom.

Moraal: Ik voel me nu een beetje suf meisje uit de grote stad met nul ervaring aan groente en kruiden kweken. Ik laat het beeld van de perfecte moestuin los (jammer Instagram). Ik ga mij niet bijscholen bij de LOI en volgend jaar zien we wel weer opnieuw (of niet). En ik ga heel veel tomaten eten!

Een tuintje in mijn hart

Fleur jij ook zo op van beelden van een balkon met gezellige kruiden in potten of een tuin met zonnebloemen van twee meter hoog?
Begin jij ook ieder vol goede moed aan het moestuintjes project van Albert Heijn?

Ik kan op beide vragen volmondig ja zeggen.
Toch is er nog nooit een moestuintje tot volle bloei gekomen en wilde het met die kruiden en zonnebloemen ook nooit wat worden.
Ik heb heus wel groene vingers. Maar geduld heb ik wat minder. Vooral als ik geen genoeg tijd ervaar en het kweken van kruiden opeens een things tot do op de toch al lange dagelijkse lijst is geworden. Dan transformeer ik uit het niets naar Sjaak Afhaak. En behoorlijk rigoureus ook: dan kwak ik zo die moestuinen de kliko in of laat ik klimop groeien op waar eigenlijk bloemen horen.

 

Dit jaar wil ik het anders! Dus verzorg ik nu met liefde en aandacht de moestuintjes (dat begon al met ze voorzichtiger in de potjes te zetten dan voorheen) en vervolgens heb ik voor het eerst stap 2 gemaakt > ik heb de plantjes verpot! Jaja, en ik kan de aanblik er van nog steeds verdragen in de vensterbank, wat ook al heel knap is van mij.

In de tuin staat al een “kruidentuin” bak klaar, dus half mei zet ik alle AH baby’tjes er in.
Dan hoop ik slakken plagen, wroetende vogels, en luizen mindfull te kunnen doorstaan en vervolgens ergens in …. (?) mijn eigen muntthee te kunnen drinken onderwijl starend naar mijn 3 meter hoge zonnebloem.

Hernia

Vier jaar geleden ben ik ge-opereerd aan een hernia. Afgelopen week werd ik daar nog eens extra aan herinnerd: twee maal door Facebook (middels die irritante vraag of je een herinnering wil delen) en doordat ik in de sportschool een “hernia maatje” tegen kwam.

Ja, ik schrijf extra. Want hoewel ik natuurlijk niet meer iedere dag aan de operatie of het lange herstel denk, zeg ik wel altijd dat ik door mijn hernia levenslang heb gekregen. Dat klinkt heftig, maar zo hevig is de praktijk nou ook weer niet. Wel een rekening houdend met.
Ik neem jullie even mee in het leven na een hernia:
* echt lang stil staan (zonder steuntje) lukt niet meer > staande recepties of lang wachten op de trein zijn daarom niet leuk.
* zitten op slechte stoelen is een drama. Mijn werkplek is bijvoorbeeld helemaal passend voor mij gemaakt.
* buik – en rug spieren moeten zeer regelmatig getraind (dat vind ik meestal niet zo erg, maar het is wel een moetje)
* regelmatig een massage nemen om alles soepel te houden (dat is geen straf natuurlijk, alleen wel een beetje voor mijn portemonnee)
* vermijden van stress (dat is voor iedereen beter!)
* investeren in goed matras en kussen (ach die arme portemonnee van mij)
* warmte! Ik kan slecht kou en/of vochtigheid verdragen. Dus wens ik lange zomers en verder word ik, als het maar even kan, door Lief naar een zonnig oord gevlogen.
* bij het minste pijntje in rug of tinteling in been gaan gelijk alarmbellen af … Het zal toch niet weer …
Gelukkig gebeurt dit niet zo vaak (meer).
Ik sport veel, maar tegelijkertijd is het altijd goed opletten, rustig opbouwen, niet forceren, luisteren naar mijn lichaam. En accepteren dat bepaalde dingen niet gaan: zittende vooroverbuigingen of een lotushouding krijg ik niet meer voor elkaar. Bye bye yoga klas dus.
Bye hernia!
Foto herinnering van Facebook deze week >  bloemen gekregen na mijn operatie april 2012
 

2015

Het was voor mij een bijzonder jaar, met persoonlijke overwinningen en veel mooie ervaringen.

Hoewel de situatie in de wereld niet fraai is en veel mensen in mijn omgeving tegenslag ervaren, was 2015 voor mij toch het jaar waarin de zon na lange periode van grijzigheid weer ongegeneerd ging schijnen.
Ik werd 50 en had zowel een zelf georganiseerde topdag met al mijn jongens, als een verrassingslunch met collega’s en een verrassingsdiner met vriendinnen.
Het doen van de training Mindfulness in maart/april is een van de beste beslissingen die ik ooit in mijn leven nam. Het heeft mijn kijk op mijn leven zo definitief (en positief) veranderd!
Ik heb heerlijke vakanties/reizen gehad met mijn lief. Wat boffen we toch dat we dit kunnen doen en het samen zo leuk hebben.
Ergens half april, geïnspireerd door het succes bij een vriendin, heb ik besloten te kiezen voor koolhydraat-beperkt eten. Al snel voelde ik me gezonder en fitter, en inmiddels ook 10 (!) kg. lichter.
De “hardloopwedstrijdstress” overwonnen met hulp van mijn jongste zoon, maar vooral ook door mijn eigen veranderde gedachten.
Een lange wens in vervulling laten gaan, ik ben gaan leren kickboksen. Ik ben de oudste van de klas maar zeker niet de minste en al helemaal niet de dikke.
Mijn lief, toffe zoons, werk/een baan, geen geld- of gezondheidszorgen, leuke vriendinnen, een lieve mama van 91, een gezellig huis met een hond en een poes, een Michael Kors tas 😉
ik ben een gezegend mens!

 

Happy as a Hippo

Een aantal jaar geleden zag ik de film ” Along came Polly”. Een bepaalde scène uit deze film is mij altijd bijgebleven.
Een hippie achtige zeiler verteld het volgende verhaal:

The hippothamus, he is not born going “cool bean, I am a hippo”.
So he tried to paint the stripe on himself to be like the zebra, but he fool no one.
And then he tried to put the spot on his skin to be like the leopard.
But everyone know he is hippo.
So at certain point he look himself in the mirror, and he just say
“Hey, I am a hippopotamus and there is notting I can do about it”
And soon as he accepts this, he live life happy.

Happy as a Hippo