Film

Ben ik de enige in Nederland die nog geen Netflix/HBO series kijken verslaving heeft? Ik kijk weinig tv, het is snel spannend of aangrijpend en daar heb ik dan weer last van (dromen, overprikkeld raken), tja, HSP-er bijwerking of misschien gewoon een watje.

Films kijken op tv doe ik daarom ook weinig, ik huil al bij Toy Story. Ik ben ook ongeduldig; loopt het wel goed af, waarom heeft diegene niet door dat ie belazerd wordt etc. en het liefst vraag ik dit ook aan diegene met wie ik kijk. Dit tot grote ergenis van mijn kinderen: ‘mam, kijk nou gewoon’. Onlangs heb ik hier een oplossing voor bedacht, ik lees op Google het verloop van de film en vervolgens kan ik deze rustig kijken op tv. …..  
 
Ik ben ook jarenlang echt weinig naar de bioscoop geweest. De nieuwste Star Wars moest echter wel in 3D worden bekeken dus go! Ik heb het goed doorstaan, afgezien dat ik tranen met tuiten huilde om de dood van HS.
Afijn, gisteravond ben ik ALWEER naar de film geweest, ‘Creed’ stond op het verlanglijstje (tja, dat komt er nou van, als -kick-boxer, haha)
Leuke film met een schattig oude Rocky Balboa. En ik heb goed geslapen vannacht.

HSP

HSP = highly sensitive person

Een HSP is meer dan gemiddeld gevoelig voor indrukken en prikkels en merkt meer signalen en details op. Alle indrukken worden uitgebreider en intensiever gefilterd dan bij de gemiddelde mens.
Al jaren weet ik dat ik hooggevoelig ben. Ik zie het als een eigenschap van mij, het hoort bij mij en ik ervaar dit zowel positief als negatief.
Door mijn werk als autismecoach (en de daarvoor gevolgde opleidingen) heb ik ook meer inzicht gekregen in mijn eigen overprikkelingen en door de mindfullnes training heb ik beter geleerd om eventuele overprikkelingen te accepteren (en er niet tegen te vechten).
Afgelopen zondag was zo’n dag dat de overprikkeling keihard en onverwacht toch toesloeg. Een korte impressie:
*Lief haalde op geen enkele manier zijn doel bij de 10000 meter (ik voel dan echt van binnen zijn teleurstelling en gevecht)
*i.vm. kijken naar volgende wedstrijd moesten we gehaast naar een ander stadion. Met de auto (we konden meerijden met iemand) i.p.v. de metro waardoor ik wel in 1x totaal mijn oriëntatie gevoel kwijt was.
*in het volgende stadion heerst spanning, Nederlander C maakt kans op goud! We kennen iedereen goed, dus veel geklets.
*de wedstrijd begint en is spannend. Ik kan niet goed tegen “spannend” en ga klein beetje achteraf zitten.
*vervolgens zie ik een andere (Nederlandse) atleet instorten. Het ziet er serieus niet goed uit. Ik ben in verwarring, ziet niemand dit, wat moet ik doen?
*atleet stapt uit, ik er heen, gelukkig inmiddels meer mensen die zich bekommeren. Tranen springen mij in de ogen als ik zie hoe de atleet, in zijn totale onwel zijn, toch meteen zijn echtgenote probeert gerust te stellen
*C wordt wereldkampioen, vreugde/vreugdetranen
*andere atleet hersteld goed en kan zelf naar huis, opluchting!
Iedereen is blij, trots, opgelucht etc en drinken met elkaar koffie en kletsen er flink op los.
En ik? Ik ben kapot! En stil. En trek me beetje terug om mezelf recht te krijgen.
Dat wordt door anderen verkeerd geïnterpreteerd: er komen vragen of ik het niet leuk vind in Lyon? Ik antwoord dat ik hartpijn heb, dat het me emotioneel raakt deze dag (dat had ik paar jaar geleden nooit gedurfd). Nu vinden ze mijn antwoord misschien gek, maar dat boeit me niet (leve de mindfullnes)
Daarna huil ik een poosje bij lief en gaan we naar het hotel. Daar kom ik na rustig liggen en lezen weer tot rust.