Westbroekse Polderloop

Jaren geleden was mijn verjaardagsfeest het meedoen met de Egmond 10 km (viel precies op mijn verjaardag). Genodigden waren Lief en mijn nicht. Superleuk was dat!
Dit jaar was het de beurt aan nicht: zij is onlangs verhuisd naar Westbroek en daar wordt de dag na Koningsdag (is de geboortedag van nicht) traditiegetrouw de Westbroekse Polderloop georganiseerd.
Het was in Westbroek gisteren net zo koud en winderig als in Egmond in januari long time ago, het verschil zat vooral in het aantal deelnemers.
Lief, nicht en nog een verjaardagsgast liepen de 8 km, ik ging deze avond voor de 6 km.
Wedstrijdresultaat:

  • Nicht heeft haar pr verbeterd!
  • Lief liep deze wedstrijd na langere periode van blessures en werd 2e bij de mannen-masters. (in Westbroek worden ze Veteranen genoemd… haha…)
  • En ik? Ik werd laatste bij de 6 km 🙂

Tip: pieker niet langer over een thema voor je birthday party,  ga lekker hardlopen, helemaal leuk!

foto 1: jarige nicht en ik

foto 2: als je laatste bent, heb je de bezemfiets achter je

foto 3: podium

 

 

Hilversum City Run

De Hilversum City Run en ik is zoiets als: ken je de mop van die vrouw die in Hilversum gaat hardlopen? Ze ging niet. Sjaak Afhaak was er niks bij.

Blessures (2x), ziek (voedselvergiftiging, toen nog wel 5km gelopen in plaats van de 10), wedstrijdangst (1 of 2 keer?) en ander gedoe.
Een keer 10km lopen op dit parcours stond dus op mijn bucketlijst (heb drie keer de 5 gelopen).
Een keer 10 km onder het uur lopen staat ook op mijn bucketlijst by the way, maar ja … misschien beter deze te verplaatsen naar lijst “dream on”.
Vandaag niks Sjaak Afhaak, het rondje keurig volbracht zonder te wandelen of te stoppen. Ik vond het best zwaar, parcours is niet zo vlak namelijk.
Tijd van City Pier City 2016 niet verbeterd (dat was paar weken geleden eigenlijk wel het plan, maar ik wist dat ik door omstandigheden daar niet voldoende voor had getraind en gerust) maar wel onder de 1.05 gebleven, dus prima.
Op de foto zie je mij, net gefinished, moe,  beetje teleurgesteld dat ik niet harder kon, trots dat ik het maar weer mooi gerend heb, en dankbaar dat er lieverds speciaal voor mij waren gekomen!

Race Day

Half 7 opgestaan, niets bijzonders, dat doe ik door de weeks ook. Wat wel anders was: bij de dagelijkse latte at ik nu een pannenkoek, het hardloopeten bij uitstek (gisteravond om half10 nog een hele stapel staan bakken)

Kwart voor 9 de deur uit en met de trein naar Den Haag.
Mijn start was na 12 uur. Vlak van te voren nog even kunnen zwaaien naar Lief, hij moest eerst training geven dus kwam pas later.
Startschot en gaan!
Als we nu nog even teruglezen in het vorige blog:
– ik was toch te warm gekleed
– ik had geen aandrang (halleluja!)
Maar fuck wat was het druk, ik ben tig keer afgesneden of geduwd en wat was het warm en wat was ik bij 7km eigenlijk al “op”. Ik verwachtte mijn bijgestelde doel (onder de 1.05 lopen) nooit te halen. Snel geschakeld naar mijn gouwe ouwe: blijf rennen, niet wandelen. Er viel dus niks te versnellen voor mij aan het einde en ik was blij dat ik er was. Maar… Ik bleek wel degelijk onder de 1.05 gelopen te hebben. Ha, op Strava kon ik zien dat ik veel te hard ben gestart, dus daarom aan het einde zo op, gevalletje van verkeerd indelen.
Tijd voor omkleden en koffie. Dank koffie-meneertje dat ik voor 1,50 (meer had ik niet) toch een bakkie kreeg i.p.v. de twee euro.
Daarna mijn Lief zien finishen in de Nederlands Kampioenschap halve marathon: hij pakte er gelijk een bronzen medaille bij in de categorie mannen 55+
Dat gaan we vieren!
Dat ik twee flessen Jamie O. heb, is uitsluitend vanwege de aanbieding 🙂

Wedstrijd voorbereiding

Zondag loop ik een wedstrijd. Voor mij is “meedoen aan een loopevenement” misschien betere omschrijving. Ik loop niet perse anders in een wedstrijd dan in mijn trainingsrondjes. Dat is niet zoals het eigenlijk heurt volgens de hardloopboeken. Ik kan versnellen, intervallen etc, maar verder loop ik het tempo wat ik loop. Met een schema waarin staat “loop 30 minuten op uw 10km wedstrijdtempo” kan ik helemaal niks.

Ik doe wel aan enige wedstrijd voorbereiding. In de week voor de wedstrijd train ik minder. Neem ik rust. Eet ik gezond. Drink ik geen alcohol. Denk ik na over de juiste outfit. Pak ik de avond van te voren mijn tas in (startnummer, geld, ov-kaart, eten en drinken, droge kleren, telefoon, vuilniszak voor bij de start als het koud is, pet als het regent, zonnebril bij -logisch- zonneschijn)
Op de dag zelf ga ik (ruim!) op tijd van huis.
En ruim op tijd komen ook de gedachtes op gang:
– als ik maar niet als laatste eindig
– als ik maar niet te warm/te koud gekleed ben
– als ik maar niet tijdens het lopen moet poepen
– waarom geef ik eigenlijk 25 euro (of meer) uit + al het gedoe als ik ook lekker in het bos met de hond kan rennen
– als ik maar geen sterretjes zie bij (of na) de finish
– ga ik mijn gestelde doel halen?

4-3-16  – loslooprondje met onze hardloophulphond

Je gaat je bijna afvragen waarom ik meedoe, haha.
Nou, het is echt super tof als je over de finish komt en alles is goed gegaan! Als je onderweg wordt aangemoedigd of aan de finish wordt opgewacht. Het magische wachten in een startvak met honderden andere lopers is en blijft een bijzondere ervaring.
Haalbare doelen stellen helpt ook de feestvreugde te verhogen.
Over dat laatste: geen tijd binnen het uur deze keer. Wat wel? Dat is voor een volgend blog.

Hardlopen

Het is bizar druk op werk; mijn collega is ziek en ik doe pogingen alle applicatiebeheer-ballen in de lucht te houden.

Het maakt dat ik na lange dagen in kantoor, behoefte heb aan wind door mijn haar, bewegen, mijn lijf voelen. Hardlopen dus, ook s avonds in het donker.
Ik hou niet zo van donker en stil. En dat is het wel in Baarn. Ik blijf een meisje uit de grote stad en loop liever langs een stelletje dronkaards dan langs een stille bosrand.
Door het dorp dus vanavond en dan maar gelijk een heuveltraining: paar keer in hoog tempo de Ferdinand Huijcklaan op. Dat is een training die je niet voor je lol doet. Ik deed het in 2012 voor het laatst bij de trainingen voor de halve marathon.
Van Strava kreeg ik na afloop een kroon omdat ik (IK ! ? ) de snelste vrouwentijd liep op dit stuk.
En nu niet flauw doen en zeggen dat dit misschien meer zegt over de anderen dan over mijn snelheid, dat kan ik zelf ook wel bedenken.
Laat mij even op een roze wolk: Wow… Ik heb de snelste tijd!

10 km

Nadat ik in het afgelopen najaar een aantal goed verlopen 8 km had gelopen kwamen de volgende doelen in beeld: wat sneller proberen te lopen en uitbreiden naar 10 km.

Tussendoor nog even ander doel behaald; het rondje Puerto Rico-Taurito-Puerto Rico (Gran Canaria) in een keer hardlopen, incluis de berg op naar het hotel. Het was me in de 3 voorgaande jaren nog geen een keer gelukt en nu wel! Wat was ik trots op mezelf.
Wat sneller hardlopen lukt met kleine stapjes vooruit. Vorige week vond ik het tijd voor een 10 km (was jaren geleden) maar tijdens de eerste kilometer ging ik twijfelen en ging links in plaats van rechts. Om uiteindelijk toch 9 km te lopen. Vandaag dus het doel om wel rechts te gaan en de 10 km gewoon uit te lopen (tijd niet belangrijk, tussendoor wandelen niet toegestaan). Toevallig was 10km hardlopen ook een maand doel op Strava waar ik sinds deze week mee hardloop, dat geeft ook wat stimulans. Nou, het rondje bleek 11 km! En gewoon gedaan. Tijd niet interessant (lees: gewoon niet snel).
Fijn om weer een rondje te kunnen lopen uit de tijd dat ik aan het trainen was voor de halve marathon.
En nu? Doorgaan met trainen om wat harder lopen (intervallen!) en de 10 km wat beter in de benen krijgen. Misschien een 10 km wedstrijd in het voorjaar.
En dan .. Als het goed gaat…. Zou ik het top vinden als ik 10 Engelse Mijl weer aankan en de Dam tot Damloop nog een keer kan lopen, maar dan ontspannend en genietend! En vooral tevreden zijn met wat ik kan, net zoals vandaag.

Hardlopen

Hardlopen (dat werd toen nog joggen genoemd) doe ik al tijdens de middelbare school leeftijd: met vriendin Ellen regelmatig een rondje Sloterplas. Vervolgens kwam het hardlopen pas weer in beeld nadat ik 2 kinderen had gebaard en in Baarn woonde; genoeg bos om doorheen te rennen.

Vanaf 2006 is het hardloopvirus echt toegeslagen: lid geworden bij een atletiekvereniging en meedoen met wedstrijden. Beide waren eigenlijk geen succes: het duurde een tijdje voordat ik door had dat hardlopen in een groep niks voor mij was en ach… laten we het over de wedstrijden maar helemaal niet hebben, stress van te voren (als ik maar niet als laatste eindig) en stress erna (vreselijke finish foto, ik ben te dik, wat loop ik toch langzaam etc)

Bepaald geen plezier dus. Bizar, want was ik niet gaan hardlopen voor ontspanning, rust in mijn hoofd en gezondheid? Later toch nog wat mijlpalen bereikt (o.a. de halve marathon van Amsterdam) maar de blije staat van zijn bereikte ik niet. Wel creëerde ik door al die zinloze gedachtes een complete wedstrijdangst.
Een hernia + operatie + lang herstel schudde de boel flink op. En ik wist daardoor dat ik wel wilde hardlopen, gewoon voor de fun, voor mezelf, zonder betere tijd of ander streven. Onze leuke labrador heeft hier een grote bijdrage aan geleverd, lekker samen in het bos! Wat haar de ere titel “hardloophulphond” heeft opgeleverd.
Afgelopen winter toch maar weer eens een rondje Wintercup meegedaan. Met mijn jongste zoon samen (hij bleef met mij lopen terwijl hij zoveel sneller kan) en onder aanmoediging van Lief. Zowaar kon ik de druk van presteren/vergelijken weerstaan en hoefde ik alleen te genieten: want hoe leuk en bijzonder is het om samen met je zoon een wedstrijdje te lopen?
Zou er dan toch een ommekeer in gedachten mogelijk zijn?
Vanmorgen in m’n uppie meegedaan aan de Dorpsloop in Hoevelaken. En ik heb er van genoten! Hardlopen zoals ik het ooit voor ogen had: gewoon doen wat je kan, geen vergelijk en vooral trots op je eigen prestatie zijn!