soms is er geen antwoord, er is dan alleen afwachten en hopen op een wonder

Vanavond lag ik op mijn yoga mat voor de broodnodige ontspanning. Terwijl ik mij volledig zou moeten focussen op mijn ademhaling, dwalen mijn gedachten binnen de kortste keren alweer af naar de dingen die al de hele week mijn gedachten beheersen:

Anne Faber
Vanaf het eerste moment dat ik op Facebook het bericht zag over de vermiste Anne bekroop mij een onbestemd gevoel. Waarom fietst ze zo laat op de dag nog zo’n takke eind op een fiets die (mij) niet echt geschikt lijkt voor een toertocht en dan ook nog met dat slechte weer? Was het haar hobby, zo’n stuk fietsen? En had ze deze keer de dikke pech om op het verkeerde moment op verkeerde plek te zijn? Of was ze door iets van slag van en wilde ze haar hoofd leeg maken en nam ze mogelijk daardoor keuzes die ze anders niet zou doen of was ze daarom minder oplettend? We weten het antwoord niet. Ik check 25x per dag het nieuws (dat doe ik anders nooit). Het grijpt mij al zo aan, hoe vreselijk moet dit zijn voor haar familie en vrienden. Waar is ze?? We moeten afwachten. Hopen op een wonder.
En hoewel voor nu helemaal niet belangrijk, vraag ik me ondertussen wel af of ik ooit nog ga hardlopen of mountainbiken in mijn eentje in de Soesterduinen.

Bijlmerramp
Gisteren was het 25 jaar geleden. Ik zat begin oktober 2002 letterlijk in de wachtstand. Ik was nog maar net zwanger en het leek er al een aantal dagen op dat ik mogelijk een miskraam zou gaan krijgen. Er was geen antwoord over hoe het verder zou gaan. Om de dag moest ik naar het ziekenhuis voor een zwangerschapstest en check of het hartje al gevonden kon worden via een echo. Het enige wat ik kon doen was hopen op een wonder.
Op zondagavond 4 oktober was er opeens vreselijk nieuws; bizar en niet te bevatten, een vliegtuig in een flat gestort. Het werd voor mij een rare week: medeleven met de ramp en tegelijkertijd focus op mijn eigen zorgen. Voor vele mensen heeft 4 oktober 2002 een diep litteken geslagen. Voor mij kwam later die week  gelukkig goed nieuws: een echo met een kloppend hartje.

Mama
Facebook herinnert mij deze week middels foto’s aan de verjaardag van mijn moeder van 1 en 2 jaar gleden. Mama zag er toen duidelijk beter uit. Het verschil tussen voor en na het hersenbloedinkje (afgelopen februari) is groot. We weten sinds twee weken dat ze ziek is. Waarom zo’n hoog bejaarde vrouw zoiets moet overkomen op haar oude dag, is een vraag waar geen antwoord op is. Hoe haar ziekteverloop zal zijn is eveneens nog een open vraag. Er zijn nog geen antwoorden. We hopen stilletjes op een wonder: dat als ze slaapt er gauw een engeltje haar komt ophalen en naar papa brengt.

Video

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen

Mijn derde “vlog” staat online ! Het is nog (lang) niet perfect en het editten is soms behoorlijk frustrerend. Maar ik wil het toch enigszins in mijn vingers krijgen en daarbij vind ik het ook ontzettend leuk om te doen, dus ik ga doooooor!
Nu eerst werken aan een vast persoonlijk intro en bij het vloggen moet ik een begin & einde niet langer vergeten te filmen.

Volg je mijn YouTube kanaal al? Dan mis je nooit meer een vlog!
Tot de volgende keer.

Trouwen in Las Vegas

Toen Lief en ik een relatie kregen waren we allebei al een keer getrouwd geweest en een tweede huwelijk aangaan vonden we allebei niet zo belangrijk. We waren het volledig eens: we trouwen alleen als we ooit in Las Vegas zijn, en dan uitsluitend bij Elvis/Graceland Wedding Chapel. Dat leek ons allebei echt te gek! En eigenlijk dachten we toen niet dat we die droom ooit zouden gaan verwezenlijken.

Zoals jullie in de eerdere blogs Roadtrip West America hebben kunnen lezen, was er eigenlijk een heel andere droom waar Lief en ik mee bezig waren: een rondreis door West Amerika. Vorig jaar besloten we dat dat onze vakantiebestemming 2017 moest worden. En terwijl we bezig waren met met het organiseren van de reis, vroeg ik tussen neus en lippen door of ik nog een leuk jurkje extra moest inpakken…. we zouden twee dagen in Las Vegas zijn namelijk…. 

Om een lang verhaal kort te maken: we zijn de bruiloft gaan “plannen” en op Valentijnsdag werd ik ten huwelijk gevraagd 🙂  We blijven aan onze omgeving uitleggen dat de vakantie onze drive is en niet het huwelijk, dat de trouwdatum toevallig is omdat we dan net in LV zijn, dat we dus niet op honeymoon zijn, kortom: we vinden het zelf wat minder belangrijk dan je misschien bij een huwelijk verwacht. Neemt niet weg dat ik wel al maanden bezig was met precies de goede jurk en goede schoenen, juist ook om het relaxte wat bij ons past, ook daadwerkelijk uit te stralen. 

De bruiloft voorbereidingen zijn verder minimaal: het protocol van trouwen bij Elvis staat eigenlijk al vast (er zijn wel aantal keuzes te maken bijvoorbeeld of je foto’s wil en of je opgehaald wil worden bij je hotel enzo) en verder horen we via de weddingplanner dat ik alleen nog de gewenste kleur van het boeket moet doorgeven en welke drie liedjes we gezongen willen hebben. Met die songs uitzoeken brengen Lief en ik nog een hilarische zaterdagavond door, maar als we uiteindelijk de drie nummers doorgeven en de kleur van het boeket (blauw/paars) is opeens het antwoord: kleur van de bloemen is wit en de songs staan al vast. Oh… okĂ©… ook goed…

Dan rest ons alleen nog 24 uur voor de grote dag op te bellen dat we echt in Las Vegas zijn en nog steeds willen trouwen. Zo gezegd zo gedaan en het antwoord is dat we maandag om 8.30 uur klaar moeten staan. Het is heel grappig om tegelijkertijd met je aanstaande in een hotelkamer je in je bruiloft kleren te hijsen. Om half 9 gebeurt er niks, en om kwart voor 9 ook niet. Lief denkt dat hij misschien de tijd verkeerd heeft verstaan? Om vijf voor 9 zijn we allebei in de stress en net als Lief wil gaan bellen (omdat ik daar op aandring) gaat de telefoon: over 10 minuten worden we opgehaald door Jacob. En inderdaad, een zilvergrijze limousine rijdt voor, buiten is het 45 graden en vanaf dat moment weten we: het wordt fantastisch!

We rijden naar de Wedding Chapel. Daar is de ontvangst vriendelijk maar ook zeer zakelijk: formulieren moeten worden ingevuld, paspoorten gecontroleerd en als dit eindelijk is gedaan (we zijn beetje zenuwachtig en doen het eerst niet helemaal goed) blijkt dat we naar het Court’s Office moeten om het huwelijk aan te geven. Dus Jacob rijdt ons in de limo naar drie straten verder en staan wij opeens in een  gerechtsgebouw van de staat Nevada. Wederom papieren invullen, wederom lastig, vooral de namen van onze ouders zijn een breekpunt, voordat ze goed gespeld op de officiĂ«le papieren staan duurt wel even. En dan opeens is het klaar, worden we gefeliciteerd en ons op het hart gedrukt dat we de officiĂ«le trouwakte binnen 10 dagen nog zelf moeten regelen/opvragen. Dit hele gebeuren overkomt ons een beetje, we waren hier eigenlijk niet zo op voorbereid. 

Jacob brent ons weer terug naar de Chapel en dan begint het opeens toch nog op een trouwerij te lijken, ik krijg een schattig boeketje (wit met blauw en paars haha) en Lief een corsage. We worden voorgesteld aan de fotograaf (die ook onze getuige is) en aan de ambtenaar die ons trouwt. Deze meneer spreekt Engels met een Franse tongval (hij heet ook Jean Claude) waardoor ik steeds aan de Pink Panther moet denken. Lief wordt vooraan bij het altaar neer gepland en dan is daar opeens Elvis die “Love me Tender” zingt en speelt op de gitaar en mij naar Lief brengt. Ik huil meteen al tranen met tuiten en ik moet tegelijkertijd ook lachen. Het is zo mooi en zo grappig tegelijkertijd. Jean Claude doet een speech, Lief en ik beloven elkaar eeuwige trouw, we zeggen “I do” en Lief schuift een ring aan mijn vinger. En we kussen! Elvis zingt, en hij zingt nog een keer. Er volgt een fotosessie, Jean Claude komt met de trouwakte en dan is het klaar. WE DID IT! Jacob maakt nog leuke foto’s van ons en brengt ons vervolgens terug bij het hotel. Daar proosten Lief en ik op ons, ons huwelijk, onze dromen waarmaken, op de liefde en op gelukkig zijn. 

Het was fantastisch! We zijn zo blij dat we samen een droom hebben waargemaakt en dat we dit speciale moment precies hebben kunnen doen zoals wij het graag willen: ontspannen, liefdevol, mooi, vrolijk en vooral ook met een knipoog. 
Wil je ook trouwen in Las Vegas? Als je dit al van te voren weet, kan je het beste een weddingplanner inschakelen, dan heb je weinig omkijken naar alle regelzaken, hoe groot of hoe klein je je bruiloft verder ook inricht. Naast de Graceland Wedding Chapel zijn er nog zeker 12 andere weddingchapels in Las Vegas, dus je hoeft niet perse bij Elvis 😉 In de praktijk is het dus absoluut niet zo dat je naar een Wedding Chapel kan rijden en dan gelijk trouwen, het huwelijk moet altijd eerst worden vastgelegd in het Court’s Office of in een Marriage License Bureau. Bij deze laatste kan je overigens wel 16 uur per dag terecht    (s nachts gesloten, een bruiloft zoals in de Hangover is tegenwoordig onmogelijk)

Westbroekse Polderloop

Jaren geleden was mijn verjaardagsfeest het meedoen met de Egmond 10 km (viel precies op mijn verjaardag). Genodigden waren Lief en mijn nicht. Superleuk was dat!
Dit jaar was het de beurt aan nicht: zij is onlangs verhuisd naar Westbroek en daar wordt de dag na Koningsdag (is de geboortedag van nicht) traditiegetrouw de Westbroekse Polderloop georganiseerd.
Het was in Westbroek gisteren net zo koud en winderig als in Egmond in januari long time ago, het verschil zat vooral in het aantal deelnemers.
Lief, nicht en nog een verjaardagsgast liepen de 8 km, ik ging deze avond voor de 6 km.
Wedstrijdresultaat:

  • Nicht heeft haar pr verbeterd!
  • Lief liep deze wedstrijd na langere periode van blessures en werd 2e bij de mannen-masters. (in Westbroek worden ze Veteranen genoemd… haha…)
  • En ik? Ik werd laatste bij de 6 km 🙂

Tip: pieker niet langer over een thema voor je birthday party,  ga lekker hardlopen, helemaal leuk!

foto 1: jarige nicht en ik

foto 2: als je laatste bent, heb je de bezemfiets achter je

foto 3: podium

 

 

11 maart

Wat is er toch met 11 maart? Als ik een verjaardagskalender op de wc had hangen, dan had ik op deze datum een probleem. Er zijn zoveel mensen jarig op 11 maart, dat had nooit op een regeltje gepast.

Is dat nou toeval, dat ik zoveel mensen ken die op deze datum zijn geboren?
Hoe dan ook, iedereen van harte gefeliciteerd!
Ik denk deze dag vooral aan twee lieve jarigen bij wie ik helaas geen taart meer kan eten: de moeder van mijn Lief en mijn bijzondere pap.

December – 2

De december kalender, ik vind het leuk!

Nu had ik al een zwak voor advents kalenders: iedere dag 1 vakje openmaken tot je bij 25 december/1e Kerstdag aangekomen was.
Dus sinds een aantal jaren is de kras kalender een vaste prik in deze maand ook al heb ik eigenlijk niks met (kras) loterijen enzo.
Het hele gezin doet mee, er heeft helaas nog nooit iemand een flinke prijs gewonnen.
Ieder jaar maakt lief de grap: “ik kras alles in een keer open” en dan gil ik: ‘NEE dat mag niet’ en voor je het weet heb je een nieuwe traditie.

December

Nog 2 dagen en dan is het december. Ik vind het een flut maand…

Sint/Kerst/Oud&Nieuw, ooit dagen die ik vol verwachting tegemoet zag (en dan vaak toch tegenvielen). En later was ik door verschillende redenen zo teleurgesteld dat ik zelfs niet meer uit keek naar deze feestdagen.
De beste optie is dan om een nieuwe traditie te maken waar je wel naar uit kan kijken: lekker op vakantie naar een zonnig eiland!
Shoppen is nu ook al niks aan: ik vind het zo deprimerend al die winkels met zwarte jurkjes, zwarte jasjes, zwarte jumpsuits etc. Hoera als in januari de voorjaarslook weer in de winkels komt.
In huis ook steeds minder kerst, nadat drie jaar geleden de boom vlak voor kerst omgevallen was (dankzij de kat, jemig wat een ravage) komt er geen een meer in. Maar kerstloos is het niet: dit jaar maar eens een oude verzameling van zolder gehaald. Hohoho!
Ik wens iedereen een mooie maand toe. Doe vooral waar je zelf blij van wordt!!