soms is er geen antwoord, er is dan alleen afwachten en hopen op een wonder

Vanavond lag ik op mijn yoga mat voor de broodnodige ontspanning. Terwijl ik mij volledig zou moeten focussen op mijn ademhaling, dwalen mijn gedachten binnen de kortste keren alweer af naar de dingen die al de hele week mijn gedachten beheersen:

Anne Faber
Vanaf het eerste moment dat ik op Facebook het bericht zag over de vermiste Anne bekroop mij een onbestemd gevoel. Waarom fietst ze zo laat op de dag nog zo’n takke eind op een fiets die (mij) niet echt geschikt lijkt voor een toertocht en dan ook nog met dat slechte weer? Was het haar hobby, zo’n stuk fietsen? En had ze deze keer de dikke pech om op het verkeerde moment op verkeerde plek te zijn? Of was ze door iets van slag van en wilde ze haar hoofd leeg maken en nam ze mogelijk daardoor keuzes die ze anders niet zou doen of was ze daarom minder oplettend? We weten het antwoord niet. Ik check 25x per dag het nieuws (dat doe ik anders nooit). Het grijpt mij al zo aan, hoe vreselijk moet dit zijn voor haar familie en vrienden. Waar is ze?? We moeten afwachten. Hopen op een wonder.
En hoewel voor nu helemaal niet belangrijk, vraag ik me ondertussen wel af of ik ooit nog ga hardlopen of mountainbiken in mijn eentje in de Soesterduinen.

Bijlmerramp
Gisteren was het 25 jaar geleden. Ik zat begin oktober 2002 letterlijk in de wachtstand. Ik was nog maar net zwanger en het leek er al een aantal dagen op dat ik mogelijk een miskraam zou gaan krijgen. Er was geen antwoord over hoe het verder zou gaan. Om de dag moest ik naar het ziekenhuis voor een zwangerschapstest en check of het hartje al gevonden kon worden via een echo. Het enige wat ik kon doen was hopen op een wonder.
Op zondagavond 4 oktober was er opeens vreselijk nieuws; bizar en niet te bevatten, een vliegtuig in een flat gestort. Het werd voor mij een rare week: medeleven met de ramp en tegelijkertijd focus op mijn eigen zorgen. Voor vele mensen heeft 4 oktober 2002 een diep litteken geslagen. Voor mij kwam later die week  gelukkig goed nieuws: een echo met een kloppend hartje.

Mama
Facebook herinnert mij deze week middels foto’s aan de verjaardag van mijn moeder van 1 en 2 jaar gleden. Mama zag er toen duidelijk beter uit. Het verschil tussen voor en na het hersenbloedinkje (afgelopen februari) is groot. We weten sinds twee weken dat ze ziek is. Waarom zo’n hoog bejaarde vrouw zoiets moet overkomen op haar oude dag, is een vraag waar geen antwoord op is. Hoe haar ziekteverloop zal zijn is eveneens nog een open vraag. Er zijn nog geen antwoorden. We hopen stilletjes op een wonder: dat als ze slaapt er gauw een engeltje haar komt ophalen en naar papa brengt.

Afbeelding

Weekly #14

Deze keer geen gewone weekly. Ik vertel jullie wat happy moments aan de hand van foto’s. Daarmee wil ik niet suggereren dat mijn leven alleen maar bestaat uit highlights, het tegendeel is meer waar. Ik slaap al maanden zo slecht dat dit inmiddels behoorlijk negatief mijn leven beïnvloed. Over dat slechte slapen zal ik binnenkort eens een aparte blog schrijven.

Voor nu de leuke dingen!

De huiskamer veranderd! Nieuw bureautje, tafeltje opgeknapt, nieuw kastje in de hal, bank weer in andere opstelling, ik vind dit zo heerlijk om te doen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik heb weer gesport: hardlopen en paar keer op de fiets naar werk.

 

Ik leerde mijn jongste zoon via de app hoe je een trui wast op de hand, hilarisch.

Ik at eindelijk deeg met ijs bij de Baker’s Dough in Rotterdam. Ik durf het bijna niet te zeggen als rasechte Amsterdammer maar ik vind 010 echt een super leuke stad.

Ik keek de nieuwe serie Atypical, over een jongen met autisme. Seizoen 1 is nu op Netflix en in drie avonden heb ik ze allemaal bekeken. Het was grappig en ontroerend en ook zo herkenbaar. Normal is overrated!

Samen met Lief keek ik afgelopen woensdagavond naar Elvis Lives, een documentaire over hoe populair Elvis nu nog steeds is. En hoe leuk, onze trouw-Elvis was ook in deze docu!

Ik trakteerde mezelf op een light box:

Weekly #13

Gelukkig, deze week was een veel betere dan de vorige!

Zaterdag gingen Sebastiaan en ik met de trein naar Amsterdam. Even op visite bij mijn moeder en vervolgens via de Albert Cuyp, Leidseplein en Kalverstraat terug gewandeld naar het station. Sebas kocht een IPad en ik kocht een nieuwe Nespresso voorraad. Heel leuke dag!

Zondag ging ik opnieuw naar Amsterdam/mijn moeder, dit keer met de auto. De was & strijk moest worden gedaan. Mijn zus was ook even bij mijn moeder, gezellig. Dit weekend is in beeld terug te zien op de vlogWeekendje Hometown

De werkweek maandag t/m vrijdag verliep goed. Wel lange dagen gemaakt, maar daarmee was al het achterstallige werk dan ook gedaan.
Maandagavond kwam Diederik eten, ik heb er helemaal geen foto van en dat terwijl hij nog wel zo’n lekkere wijn uit Italië had meegenomen.
Woensdagavond draaide ik de vlog van het weekend in elkaar terwijl Lief flink commentaar leverde op Ajax.
Donderdagavond begon ik spontaan aan een klus: schuren en schilderen van een kastje. Dit wilde ik al heel lang doen, maar het kwam er nooit van. Ik ben niet zo’n klustype, dus dan lijkt zoiets al snel een mega groot gedoe. Ik had bedacht dat het met krijtverf allemaal wel te overzien moest zijn (wat ook bleek, je ziet het in de volgende blog).
Vrijdag Naast het kastje was het bureau in de huiskamer ook al een poosje een doorn in mijn oog. Ik twijfelde tussen ook opknappen of een nieuwe kopen. Lief en ik dromen eigenlijk van een grote werkkamer boven (dus geen pc’s meer in de huiskamer) maar ja… er zit weinig schot in het uit huis gaan van de zonen.  Na wat wikken en wegen ging ik vrijdag aan het eind van de middag naar Ikea en kocht ik een nieuw klein bureautje voor weinig. Ik zag ook nog een superleuk kastje voor in de gang, wat savonds door Rutger in elkaar is gezet! Lief had geen zin in koken, dus we gingen tapas eten bij Prins Heerlijk. Lekker!

Het was wederom een week zonder sporten, shame 😦
De fles wijn uit Italië is op 😉
Het was misschien al opgevallen? Ik heb een nieuwe liefde: haarbanden 🙂

Tot volgende week!

Video

Oefenen, oefenen en nog eens oefenen

Mijn derde “vlog” staat online ! Het is nog (lang) niet perfect en het editten is soms behoorlijk frustrerend. Maar ik wil het toch enigszins in mijn vingers krijgen en daarbij vind ik het ook ontzettend leuk om te doen, dus ik ga doooooor!
Nu eerst werken aan een vast persoonlijk intro en bij het vloggen moet ik een begin & einde niet langer vergeten te filmen.

Volg je mijn YouTube kanaal al? Dan mis je nooit meer een vlog!
Tot de volgende keer.

Weekly #12

Deze weekly verschijnt iets later dan gewoonlijk. Reden: ik kon er geen deadline meer bij hebben. Lees mee met de hoogte- en dieptepunten van afgelopen week.

Zaterdag ging ik in de Lage Vuursche samen met vriendin en haar gezin onze tent opzetten. Ze wilden de tent graag lenen, maar aangezien het ding al 8 zomers niet gebruikt is leek het mij verstandig eerst maar eens te controleren of muizen hem niet opgevreten hadden. Daarbij is onze tent groot (echt een degelijke De Waard) en je moet wel een keer ervaren hebben wat je moet doen om hem opgezet te krijgen. Het was heerlijk weer en de tent was nog in prima staat, super! Vervolgens de rest van de kampeeruitrusting ook van zolder gehaald en de hele sooi in hun auto gepropt. Vriendin + dochter moesten vervolgens met de trein naar huis. Hemeltjelief, hoe kregen wij dat ooit mee dan met drie kinderen en een Ford Fiesta?

Zondag was een “lui” dagje. Ik heb een flinke wandeling gemaakt met Shady in het bos. Daar zie je alweer de eerste tekenen van de herfst: paddenstoelen, eikels etc. Verder een leuke vlog gemaakt over het tent opzetten van gisteren; de vlog is via mijn YouTube kanaal zichtbaar.

     

Maandag t/m donderdag waren niet heel tof. Ik had het zwaar bij mijn applicatiebeheer werk (iets met deadlines en werkdruk en hoge eisen aan mezelf stelen), het was vaak rotweer en het slapen ging weer super slecht. Ik probeerde dinsdag mijn werkdag te vloggen maar dat idee liep in de soep door de werkstress. Gelukkig waren er ook fijne momentjes hoor (zoals Tony’s bij de koffie en nagels lakken in de zon) en het werk voor mijn eigen bedrijf.
   

Vrijdag nam ik een vrije dag. Ik ging mijn nieuwe paspoort ophalen, kocht ik een muis voor mijn (nieuwe) laptop en een nieuwe nagellak (van Sally Hensen deze keer). sMiddags gingen Lief en ik naar Elysium, een sauna in Bleiswijk. We waren er nooit eerder geweest en op de site leek het zeer veel belovend. Hoewel we heus een heerlijke ontspannen middag hadden, vonden we het geheel toch niet echt tof. Blijkbaar vonden veel mensen het niet zo geslaagd, want er was veel “geklaagd”: we kregen na afloop een tegoed bon om het in september nog eens te komen proberen.
Ik heb deze week nul keer gesport 😦
Tot volgende week!

Weekly #11

Het weekend was prima, de werkweek erna wat minder, ik voelde me niet fit en was uiteindelijk zelfs ziek.

Zaterdag had ik een korte date met vriendin Ellen. We kochten (ongepland) allebei gave schoenen en tijdens een lekkere lunch bekeek El alle trouw – en Amerika foto’s. sAvonds waren Lief en ik uitgenodigd bij Bernadette en Cees voor een etentje, om ons te feliciteren met ons huwelijk. Zo lief en leuk met hoeveel aandacht Bernadette alles had versierd, we voelden ons heel speciaal ❤️     

Zondag liep ik een behoorlijke afstand hard met Lief en Shady. Hoewel het qua conditie best redelijk ging, vond mijn lijf het blijkbaar erg zwaar; de verdere dag was ik moe en had ik spierpijn.

Maandag t/m vrijdag gebeurde er weinig. Komt vooral door mezelf, ik moest alle zeilen bij zetten om werk en huishouden vol te houden. Ik voelde me gewoon niet fit, ik bleef moe en had last van mijn maag. Geen een keer gaan sporten. Ik hield de vrolijkheid er een beetje in door mij te verdiepen in de do en don’ts van het vloggen; ik schreef er een blog over en ik kreeg van Lief een statief(je) en een selfiestick. Verder veel vroeg naar bed en mezelf als doel gesteld om dagelijks een meditatie moment* in te lassen.  

*maagpijn wordt veelal gelinkt aan stress > had ik niet ooit een midfulnesstraining gedaan? > mediteren!

Volgende week graag meer fitheid voor mij en daarmee voor jullie een leuker blog! Tot volgende keer xx

Bloggen en Vloggen

Al een paar jaar lees ik blogs van (zeer uiteenlopend qua type) dames. Inderdaad, ik volg geen een mannelijke blogger. Niet eens een bewuste keuze, ik ken gewoon geen leuke (iemand tips?). De meeste bloggers welke ik volg zijn een stuk jonger dan ik. Regelmatig speur ik naar goede collega bloggers van mijn leeftijd maar die zijn er niet zoveel (of ik vind ze niet zo leuk). Dus als je hier nog tips voor hebt, dan hoor ik die ook graag!

Het is al jaartje aan de gang: veel bloggers gaan over naar vloggen. Eerst doen ze het af en toe, en dan steeds vaker. Soms vind ik dat oprecht jammer: een leuke blogger is niet automatisch een leuke vlogger. Ik heb tot nu toe slechts een blogger die ik echt leuk vind vloggen en dat is Laura Brijde, voorheen Runninglau. Haar vlogs zijn een mengeling van sport en mode, persoonlijke items + haar leven in Spanje. Ze is grappig, ook in hoe ze haar video’s edit. Sinds kort volg ik ook Jamie Li, dit was een tip van Nesrin van Daily Cup of BlaBlaBla. Jamie maakt echt supergave vlogs met goede styling en muziek. Ze vlogt over haar dagelijks leven, werk, uitjes en gezin. En ik ben dol op haar kleding/ outfits.

Laatst was ik op You Tube aan het kijken of er nog meer leuke vloggers zijn. Opvallend: de gemiddelde leeftijd lijkt daar nog jonger. Wat mij aan het denken zet: waarom vloggen 50+ers niet? Nahja, Jan de Hoop doet het (ga ik toch eens naar kijken) en ik zag Doetje en Riekeltje (niet aan mij besteed!).  Waarom zijn er geen leuke vlogs van hippe 50+ vrouwen zoals, ahum, ik? Zie ik daar een gat in de markt? Tenslotte worden 50ers steeds meer interessant voor de economie en dus zal het dan niet lang duren of ik mag als succesvolle vlogger ook naar Parijs voor de lancering van het nieuwste Chanel parfum of naar Ibiza met Corendon.

Dus… ik verdiepte mij eens in de vlog mogelijkheden van mijn camera. Ik maakte wat (stuntelige) opnames. Dan het fancy editen. Ik probeerde dit met iMovie en pas anderhalf uur later had ik een piepklein resultaat. Met een heel grappig einde, al zeg ik het zelf. Maar damned, wat gaat daar een tijd in zitten! Anyway, ik zie mezelf wegens chronisch tijdgebrek nog niet zo snel de Enzo Knol voor 50+ vrouwen worden, maar je weet het maar nooit. Voor de zekerheid kocht ik alvast een statiefje, een selfiestick en heb ik een YouTube kanaal geopend: annemarievlogtvlog 

Kom maar op met die 1 miljoen abonnees!